passionMIX : Monochrome

ใครที่มีเงินทุนจำกัด ไม่สามามารถซื้อเลนส์ดีๆ ที่สามารถถ่ายมุมกว้างได้ หรือไม่ก็กล้องของคุณไม่สามารถถ่ายภาพแล้วมาต่อกันได้ หรือถ่ายออกมาแล้วเอามาใช้โฟโต้ชอปตัดต่อไม่สะดวก วันนี้ผมจะแนะนำโปรแกรมที่สามารถสร้างภาพพาโนรามาได้อย่างง่ายดายจริงๆ ครับ เอาเป็นว่า ใช้เวลาไม่มาก ก็ได้ภาพอย่างที่ใจต้องการแล้วครับ

มันเริ่มต้นจากความขี้เกียจต่อภาพในโฟโตช็อปจริงๆ (ให้ตายเหอะ) มันน่าจะมีโปรแกรมที่สร้างภาพพาโนรามาสำเร็จรูปเลยน่า … ผมก็เลยลองเข้าไปค้นคำว่า “panorama” ในเว็บสยามบิทดู ก็ได้ความเลยครับ

โปรแกรมที่ขึ้นมาสนองความขี้เกียจที่ผมเจอ ชื่อว่า “The Panorama Factory” (เป็นของ Smoky City Design) ก็ไม่รีรอที่จะโหลดเข้ามาประดับเครื่องไว้

หลังจากที่โหลดและติดตั้งเสร็จเรียบร้อย ก็ไม่รีรอที่จะเปิดโปรแกรมขึ้นมาครับ หน้าตามันก็เป็นเช่นนี้เอง

เริ่มกันเลยแล้วกันนะครับ …

ขั้นแรก ก็เตรียมรูปที่เราต้องการจะสร้างเป็นพาโนรามาครับ เสร็จแล้วก็คลิกที่ปุ่ม Import Images > เลือกรูปภาพ แล้วคลิกที่ Open ครับ

รูปจะปรากฏอยู่ในกรอบข้างล่างครับ จากนั้นให้คลิกเลือกที่ปุ่ม Stitch ซึ่งในโปรแกรมนี้มีให้เลือก 2 แบบครับ คือ Partial Panorama เป็นรูปพาโนรามาแบบบางส่วน กับอีกแบบหนึ่งเป็น 360 Panorama เป็นรูปพาโนรามาเป็นรอบทิศ รูปที่ผมเลือกมาเป็น Partial ผมก็เลยเลือกปุ่มทางด้านซ้ายแทนครับ

จากนั้นโปรแกรมจะจัดการเองทั้งหมดเลยครับ และจะแสดงตัวอย่างภาพให้เราเห็นหลังจากที่โปรแกรมวิเคราะห์เสร็จแล้ว

คลิกที่ปุ่ม Crop เพื่อทำการตัดขอบภาพที่เป็นด้านข้างออกไป ในกรอบนี้สามารถปรับตั้งค่าได้ตามใจชอบเลยครับ

เสร็จแล้วก็จะได้ตัวอย่างภาพที่ Cropped แล้วครับ

คลิกที่เมนู File > Save Current Image As… จากนั้นจะมีกล่องให้เลือกว่าเราต้องการเซฟไฟล์เป็นรูปแบบไหน

หากต้องการได้คุณภาพไฟล์ JPEG ที่ชัดขึ้น ให้คลิกเลือกที่ JPEG settings ครับ เมื่อคลิกไปแล้วอยากได้คุณภาพไฟล์ 100% ก็ให้ลากไปที่ 100 ไปเลย

เสร็จแล้วก็คลิกที่ปุ่ม Save ครับ … เลือกที่เซฟ เท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ^^

ตัวอย่างภาพที่เห็นเป็นภาพอ่างแก้ว ที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ครับ จากต้นหญ้าฝั่งซ้ายถึงฝั่งขวา จริงๆ เป็นสะพานเส้นตรงๆ ครับไม่ได้โค้ง ภาพที่เห็นมันจะดูเหมือนว่าโค้งครับเพราะว่ามันถูกทำให้กลายเป็นภาพพาโนรามา 180 องศา ลองทำดูแล้วกันครับ : )

บุ๋น

Chord Guide,
Am/Em/G/Fmaj7
(Repeat throughout the song)

I just woke up from a fuzzy dream
You never would believe those things that I had seen
I looked in the mirror and I saw your face
You looked right through me, you were miles away

All my dreams they fade away
I'll never be the same
If you could see me the way you see yourself
I can't pretend to be someone else

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we're miles away
You're not afraid to tell me, miles away
I guess we're at our best when we're miles away

So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away

When no one's around then I have you here
I begin to see the picture, it becomes so clear
You always have the biggest heart,
When we're six thousand miles apart

Too much of no sound
Uncomfortable silence can be so loud
Those three words are never enough
When it's long distance love

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we're miles away
You're not afraid to tell me, miles away
I guess we're at our best when we're miles away

So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away

I'm alright, don't be sorry, but it's true
When I'm gone you'll realize
That I'm the best thing that happened to you

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we're miles away
You're not afraid to tell me, miles away
I guess we're at our best when we're miles away

You always love me more, miles away
I hear it in your voice, we're miles away
You're not afraid to tell me, miles away
I guess we're at our best when we're miles away

So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away
So far away, So far away....

  

ผมเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งครับ บางครั้งก็เลยพยายามฝึกฝนพูด

แต่พอเอาเข้าจริงๆ เวลาที่จะสนทนากับใครต่อใคร ก็มักจะจับต้นชนปลายไม่ค่อยจะถูก

ใครที่คุยกับผมบ่อยๆ ก็มักจะรู้ว่าผมจะพูดรวบรัดตัดตอนไปถึงบทสรุปอยู่บ่อยๆ

และหลายครั้งที่การพูดของผมมักจะไม่ประติดประต่อ

คือถ้าจะให้ผมเล่าเรื่องอะไร อย่าให้ผมต้องเท้าความเลยครับ

ถ้าไม่เริ่มตั้งแต่ก่อนสร้างกรุงสุโขทัย ก็อาจจะได้รู้แค่ว่ากรุงสุโขทัยแตกตอนสมัยไหน

จึงไม่น่าแปลกเท่าไหร่ ที่เวลาเห็นผมเขียนอะไรในสเปซ

มักจะมีข้อความไม่ยาวมาก และมักจะสรุปอยู่ที่ 3 บรรทัดสุดท้าย

"เขียนในบางครั้ง" จึงเป็นโอกาสที่ผมจะได้พูด ในสิ่งที่ผมไม่ได้พูด

หรือผมพยายามจะพูด แต่ไม่มีใครได้ฟัง หรือฟังแต่อาจไม่รู้เรื่อง

แม้ว่า "เขียน" จะเป็นกระบวนการที่ถูกไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว

แต่การสื่อสารจะสมบูรณ์เมื่อ ผู้อ่าน ได้ "อ่าน" และ "รู้เรื่อง"

ปัญหาคือ เขาจะรู้เรื่องที่เราเขียนหรือไม่ ? แล้วเราจะแก้ปัญหานี้ยังไง ?

และการแก้ปัญหาอาจจะต้องค่อยๆ ฝึกฝนกันไป

สิ่งที่อยากจะฝากไว้สำหรับคนที่เริ่มต้น หรือพยายามที่จะเขียน ก็คือ ...

แม้ว่าเราจะเขียน แล้วบางครั้งคนอื่นรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

แต่อย่างน้อย มันก็ยังดีกว่าเราไม่ได้ทำอะไรเลย